(Alle Sampol-artikels, behoudens die van de laatste 6 nummers, worden hier integraal beschikbaar gesteld. Geen overname zonder bronvermelding.)

De blo(c)k aan het been van wijkgezondheidscentra

HET SCHADUWKABINET

Het zijn op zijn zachtst gezegd woelige tijden voor de wijkgezondheidscentra. Voor het eerst in de geschiedenis worden ze expliciet geviseerd door besparingsmaatregelen. Naast een besparing van 11 miljoen euro is er ook een moratorium op nieuwe centra en een algemene doorlichting van de hele sector. Daarnaast werd in maart de opening van een nieuw centrum, De Piramide in Menen, geblokkeerd door minister Maggie De Block. Zijn er objectieve redenen voor deze maatregelen? Of gaat het vooral om een ideologische strijd?

 

HOE WERKT HET WIJKGEZONDHEIDSCENTRUM?

Het gros van de zorgverstrekkers in België werkt binnen de prestatiefinanciering. Dat wil zeggen dat ze vergoed worden per uitgevoerde prestatie. Als patiënt betaal je bijvoorbeeld 25 euro voor elke raadpleging bij de huisarts, waarna je via het ziekenfonds 21 euro (24 euro als je recht hebt op de verhoogde tegemoetkoming) krijgt terugbetaald.

Wijkgezondheidscentra, of medische huizen in het federale jargon, werken daarentegen binnen het model van forfaitaire betaling. Dat wil zeggen dat je je als patiënt moet schrijven in het centrum, waarna het centrum maandelijks een vast bedrag per ingeschreven patiënt krijgt via het ziekenfonds: gemiddeld 15,05 euro voor huisartsgeneeskunde, 6,80 euro voor kinesitherapie en 14,65 euro voor verpleging. Met dat geld is het centrum verantwoordelijk voor de continue en kwaliteitsvolle eerstelijnszorg voor zijn patiënten. Voor de patiënt is de raadpleging gratis. Wanneer de patiënt een verstrekker buiten het centrum raadpleegt, wordt de zorg in principe niet terugbetaald.

De eerste akkoorden voor forfaitaire betaling werden in de jaren 1980 afgesloten. In 2013 werd een nieuw financieringssysteem ingevoerd. Sindsdien wordt het forfaitbedrag voor elk centrum jaarlijks bepaald op basis van de zorgnoden van zijn patiënten. Deze zorgnoden worden berekend aan de hand van een 40-tal variabelen gebruikt bij het model van financiële verantwoordelijkheid van de ziekenfondsen, waaronder leeftijd, geslacht, sociale status (onder andere al of niet recht op verhoogde tegemoetkoming binnen de ziekteverzekering), aanwezigheid van handicap, van belangrijke chronische ziekten (op basis van medicatiegegevens) en van medische condities die veel zorg vragen. Dit betekent dat een centrum met meer zorgbehoevende patiënten op jaarbasis gemiddeld een hoger bedrag ontvangt dan een centrum met minder zorgbehoevende patiënten.

Momenteel kan een centrum zich via de ziekteverzekering voor drie disciplines op forfaitaire wijze laten financieren: voor huisartsgeneeskunde, verpleging en kinesitherapie. Het grote merendeel van de centra werkt op multidisciplinaire wijze en biedt minstens twee disciplines aan. Naast ondersteunend personeel en vrijwilligers, maken vaak nog andere disciplines deel uit van de centra, zoals maatschappelijk werkers, psychologen, tandartsen en vroedvrouwen.

(..)

Katrien Vervoort
Studiedienst Nationaal Verbond Socialistische Mutualiteiten
 

Samenleving en politiek, Jaargang 24, 2017, nr.05 (mei), pagina 68 tot 75

wijkgezondheidscentra - De Block Maggie - besparingen

Free business joomla templates
Ontwerp Amsab - Powered by Amsab helpdesk