(Alle Sampol-artikels, behoudens die van de laatste 6 nummers, worden hier integraal beschikbaar gesteld. Geen overname zonder bronvermelding.)

Het mes in de gezondheidszorg, maar wie bloedt?

Maggie De Block, de federale minister van Sociale Zaken, kon in oktober fier uitpakken met een begroting 2018 voor de ziekteverzekering die door de zorgactoren met ruime meerderheid werd goedgekeurd. Is dit een mooie overwinning van de minister in het barre begrotingslandschap of een toverkunstje met tijdelijk effect? Is dit een bewijs dat de ziekteverzekering voldoende budget heeft of de kroniek van een aangekondigde dood? Is dit een uiting van brave en moe bespaarde actoren, die tevreden zijn met de laatste kruimels uit angst voor de roe? En wie moet de rekening betalen: niemand, iedereen of toch vooral de patiënt?

 

Laat ons beginnen met de droge en officiële cijfers. De (federale) ziekteverzekering krijgt volgend jaar een budget van net geen 25,449 miljard euro toegemeten. Dit budget gaat uit van een reële groeinorm van 1,5 procent, zoals het regeerakkoord het voorschrijft. Anders gezegd: de ziekteverzekering krijgt 370 miljoen euro extra plus een indexmassa van ruim 250 miljoen euro, goed om alle zorgverstrekkers te belonen met een indexaanpassing van 1,67 procent.

Met dit bedrag moeten de dokters- en ziekenhuisrekeningen van alle Belgen betaald, de bezoeken aan tandartsen, kinesitherapeuten, logopedisten terugbetaald, de thuisverpleegkundigen vergoed, de geneesmiddelen en medische implantaten betaald, … Een duizelingwekkend bedrag. Jazeker. Maar op zich al niet voldoende om de uitgaven bij ongewijzigd beleid te betalen, die geraamd worden op 25,675 miljard euro.

Om binnen zijn keurslijf te blijven, moet de ziekteverzekering volgend jaar dus 225 miljoen euro besparen. Tel daar nog 12 miljoen bij - waar we het later over zullen hebben - en de rode rekening aan de start bedraagt 237 miljoen euro.

Dit bedrag is al bij al relatief pijnloos gevonden. De farma moet 184 miljoen euro besparen om binnen zijn afgesproken groeipad te blijven. De artsen moeten nog een beloofde besparing van 29,9 miljoen euro uitvoeren en ook de sector van de implantaten kreeg al 8 miljoen euro in zijn bak om te besparen. Blijft over: nog een 15 miljoen euro. Dat bedrag wordt mooi verdeeld over alle zorgverstrekkers, die 0,07 procent moeten inleveren op hun budget (de ziekenhuizen moeten slechts de helft ophoesten).

Slotsom: een al bij al doenbare oefening die het fiat krijgt van de zorgverstrekkers en alle ziekenfondsen. Het Socialistisch Ziekenfonds enkel op voorwaarde dat de ‘toegankelijkheid en kwaliteit van de zorg niet ondergraven wordt’. Lees: de patiënten mogen het gelag niet betalen. Ook dat werd door allen onderschreven.

Tot zover lijkt alles peis en vree met dit budget van de ziekteverzekering. Op papier althans. De praktijk riskeert minder vreedzaam te zijn. Een ontcijfering in 10 stappen.

(..)

Evelyne Hens
Directeur studiedienst Nationaal Verbond van Socialistische Mutualiteiten (NVSM)

Samenleving en politiek, Jaargang 24, 2017, nr.10 (december), pagina 46 tot 54

gezondheidszorg - De Block Maggie - besparingen - groeinorm

Free business joomla templates
Ontwerp Amsab - Powered by Amsab helpdesk