Abonneer Log in

Een rugzak vol geld

Samenleving & Politiek, Jaargang 25, 2018, nr. 8 (oktober), pagina 88

Bart De Wever loste onlangs in Humo (25/09) het migratieprobleem 'overmorgen' op. Lees even mee: 'Gelukkig is er al bereidheid om disembarkation platforms te maken in Noord-Afrika, hotspots waar we iedereen terug kunnen afzetten die Europa is binnengekomen zonder het te vragen. Mochten Merkel en Macron met een rugzak vol geld door Noord-Afrika trekken, dan zijn we er overmorgen door. Tunesië en Marokko gaan die hotspots niet uit zichzelf openen. Europa zal dat interessant moeten maken voor hen, net zoals we Turkije hebben omgekocht om voor ons het vuile werk op te knappen.'

De Wever vergelijkt de disembarkation platforms met de Turkije-deal, waarbij Europa Turkije 6 miljard euro geeft - twee schijven van 3 miljard - om er voor te zorgen dat vluchtelingen in Turkije blijven.

De eerste schijf van 3 miljard is betaald. Afspraak: de lidstaten betalen 2 miljard, 1 miljard komt uit de Europese begroting. In januari 2019 moet de tweede schijf betaald worden. Plots willen de lidstaten hun 2 miljard niet meer betalen.

Ze willen de verdeling omdraaien: zelf willen ze nog maar een rugzak van 1 miljard betalen, de rest moet uit de Europese begroting komen. Niet alle lidstaten waren het over die verdeling eens. Er lagen verschillende opties op tafel, waaronder: wij betalen gewoon niks. Jawel, België was één van die landen die niets meer wilde betalen. Nul rugzak vol geld om 'Turkije om te kopen om voor ons het vuile werk op te knappen'.

Maakt het iets uit waar dat geld vandaan komt? Jazeker. De Europese begroting kan niet in het deficit gaan. Als er 2 miljard euro moet worden uitgegeven, moet dat geld elders gezocht worden. Het komt voor een groot deel uit de fondsen voor dringende humanitaire hulp. Als er zich ergens in de wereld een noodsituatie voordoet, heeft de EU géén middelen meer om te helpen. Dat zorgt er voor dat mensen in die noodsituatie gedwongen worden te vluchten. Naar Europa bijvoorbeeld. Door niets te willen doen, stimuleert België de migratie waarvan haar opperhoofd beweert ze tegen te willen houden.

Dat is het populisme van Bart De Wever: beweren dat lidstaten met rugzakken vol geld naar Noord-Afrika moeten trekken maar niet bereid zijn om daar één euro aan uit te geven. Dat is bedrog: zeggen dat je de oplossing kent die het probleem overmorgen klaart, maar in werkelijkheid niets willen doen. Migratie is de electorale goudmijn van rechts. Zij hebben geen belang bij oplossingen. Want dat kost stemmen.

Waarom is migratie zo'n lastig thema voor socialisten? Onder andere door het vrij spel dat populisten zoals Bart De Wever krijgen in onze media.

Samenleving & Politiek, Jaargang 25, 2018, nr. 8 (oktober), pagina 88