Log in

Asielarchitectuur als politiek instrument

In Belgiƫ beheert Fedasil een indrukkend patrimonium van een 60-tal collectieve asielcentra. Deze centra kenmerken zich vooral door hun gebrek aan architecturale visie. Niet alleen voor de asielzoekers is dit een gemiste kans, ook voor de hen ontvangende samenleving_. Daarom moet dringend werk worden gemaakt van een humaner opvangbeleid, ook in architecturale zin. _Waarom organiseren we geen architectuurwedstrijd voor asielcentra?

ASIEL EN MIGRATIE

2019: een beslissend jaar voor humanitaire visa?
Ellen Desmet
Asielarchitectuur als politiek instrument
Luce Beeckmans en Ella Vanden Houte

In feite is de huidige architectuur van het Federaal Agentschap voor de opvang van asielzoekers, Fedasil, niet meer dan de materialisatie van bouwnormen. Aan de hand van droge parameters uit 2015, die bijvoorbeeld bepalen hoeveel vierkante meter er vereist is per persoon, worden bestaande gebouwen, zoals militaire kazernes en scholen geconverteerd tot asielcentra. Op momenten van piek wordt dit patrimonium aangevuld met noodoplossingen zoals tenten en containers. Hoewel minimumnormen onontbeerlijk zijn, resulteren deze niet automatisch in kwalitatieve architectuur. Daarvoor is een ontwerpfase nodig die de gebouwen injecteert met de nodige architecturale verbeelding.

Tot op heden blijft de aanpak van Fedasil...

Samenleving & Politiek, Jaargang 26, 2019, nr. 2 (februari), pagina 69 tot 75