Abonneer Log in

Mensen in armoede geven wél om het milieu

Samenleving & Politiek, Jaargang 28, 2021, nr. 4 (april), pagina 44 tot 48

Het dominante discours over de aanpak van de klimaatcrisis staat vol met woorden als 400 ppm, anderhalve graad, energietransitie, Green Deal en verwante. Het conservatieve verhaal zet daar 'haalbaar en betaalbaar' tegenover. Geen van beide slaagt erin een kernprobleem aan te snijden: dat ongelijkheid een hypotheek legt op het succes van het klimaatbeleid.

HET MILIEUBESEF VAN DE RIJKEN

Milieubesef, zo heb ik studenten – en mezelf! – jarenlang voorgehouden, komt vooral voor bij hoogopgeleide, goed verdienende burgers uit de midden- en hogere sociaaleconomische categorieën. Er is niets mis met die stelling: al sinds de opkomst van het verschijnsel 'milieubesef' in de jaren 1960 bevestigen opiniepeilingen in westerse landen dat telkens opnieuw. Empirisch bewijs te over. De politiek-socioloog Ronald Inglehart had er ook een theorie bij. Milieubesef was een typische uiting van postmaterialisme: de betrokkenheid bij en het engagement voor maatschappelijke wensen die voorbij het materiële liggen. Mensenrechten, vredesactivisme en andere waarden en...

Samenleving & Politiek, Jaargang 28, 2021, nr. 4 (april), pagina 44 tot 48