Log in

RIP de actieve welvaartsstaat

Laat mij maar met de deur in huis donderen: het is mij een volslagen raadsel of de arbeidsdeal uit het Zomerakkoord een toonbeeld is van misantropie, selectieve verontwaardiging of cynisme. Het valt te vrezen dat het een combinatie van de drie is, een straffe antisociale cocktail waarin het geheel sterker is dan de som van de delen. Maar meer nog dan dat, is dit de definitieve doodsteek van wat ooit de actieve welvaartsstaat moest worden. Misschien kan ze met haar laatste doodsreutel nog net twintig kaarsjes op haar taart uitblazen. En wil de laatste het licht uitdoen?

DE ARBEIDSDEAL

RIP de actieve welvaartsstaat
Herman Loos
Kan meer prikkelen ons nog helpen?
Wim Van Lancker
Ons loonstelsel: tussen fictie en feiten
Erwin De Deyn

Wie wijn wil maken, leert best zijn ranken lezen van wortel tot druif. Ik kan het weten. Tijdens mijn zeven jaren in Zuid-West-Frankrijk als menselijke grondstof, zoals ik de multi-inzetbare wegwerpwerknemer noem in mijn gelijknamige boek, was de wijngaardschool immers één van de plaatsen waar ik ooit geactiveerd werd met het oog op een duurzame job. We leerden er onder andere inschatten of een rank door ziekte geveld zou worden en al dan niet een bedreiging vormde voor de wijngaard in haar geheel. Een manier om de naderende dood tegen te gaan, was een levende twijg ombuigen en opnieuw de...

Samenleving & Politiek, Jaargang 25, 2018, nr. 8 (oktober), pagina 53 tot 57